Yunanistan basınında Türkiye ile olası bir çatışma için gündeme getirilen dört aşamalı “önleyici vuruş” senaryosu, ilk bakışta askeri bir harekât planı gibi sunulsa da gerçekte bundan daha fazlasını anlatıyor. Ta Nea’da yer alan ve elektronik harp, hava saldırıları, deniz unsurları ve hava savunma sistemlerinin birlikte kullanılacağı öne sürülen model, Yunanistan’ın Türkiye karşısındaki güvenlik algısının ve caydırıcılık arayışının güncel bir örneği…
Atina’nın “ilk 24 saatte Türkiye ’nin askeri hareket kabiliyetini felç etme” iddiası, Türkiye’nin gerçek askeri kapasitesiyle karşılaştırıldığında ayakları yere basmayan bir iddiadan daha ötesi; daha açık ifadeyle, tam bir hayal…
Bütün teknik ve bilimsel veriler de Yunanistan ’ın hayal gördüğünü net şekilde ortaya koyuyor.
Türkiye ile Yunanistan arasında yalnızca uçak, gemi veya füze sayısı üzerinden yapılacak bir karşılaştırma eksik kalır. Türkiye; nüfus, ekonomik ölçek, coğrafi derinlik, savunma sanayii, insan gücü, kara-deniz-hava kuvvetlerinin toplam kapasitesi ve yerli üretim kabiliyeti açısından Yunanistan’dan çok daha geniş bir stratejik tabana sahip.
2026 yılına ilişkin bağımsız Global Firepower verileri de bu ölçek farkını açık biçimde gösteriyor: Türkiye için yaklaşık 481 bin aktif personel, Yunanistan için yaklaşık 142 bin aktif personel öngörülüyor. Aynı kaynak Türkiye’nin savunma harcamasını yaklaşık 51,4 milyar dolar, Yunanistan’ınkini yaklaşık 8,2 milyar dolar olarak hesaplıyor. Bu veriler resmi Türk veya Yunan istatistiği değil, bağımsız bir endeksin tahminlerinden oluşuyor.
İki ülke arasında daha önemli fark ise savunma sanayiinin derinliği. Türkiye bugün yalnızca ithal ettiği platformları kullanan bir ülke değil. Savaş uçağından İHA/SİHA’ya, elektronik harpten radara, hava savunma sistemlerinden gemilere, seyir füzelerinden insansız deniz araçlarına kadar geniş bir üretim ekosistemine sahip.
